Krzyżacy

Wybór wielkiego mistrza. Wielki mistrz leżąc na łożu śmierci przekazywał pierścień i pieczęć Zakonu zaufanemu dostojnikowi. Ten zwoływał kapitułę generalną. W wyborze nowej głowy zakonu uczestniczyli mistrzowie: Prus, Alemanii, Austrii, Apulli, Achai, Armenii i mistrz krajowy Inflant. Wyznaczony dostojnik był pierwszym elektorem i on wskazywał następnego. We dwójkę wyznaczali trzeciego i tak dalej aż liczba elektorów osiągnęła trzynaście, z tego grona wybierano mistrza. Zasadą było, że jeden musiał być kapłanem, ośmiu rycerzami, czterej nierycerzami. Wszyscy pochodzili z różnych prowincji. Po wyborze mistrz składał przysięgę i odśpiewywano hymn Te Deum laudamus. W kościele wręczano mu pieczęć i pierścień. Po przeniesieniu siedziby do Malborka w 1309 r. powstała rada wielkich dostojników, która wywierała coraz większy wpływ na rządy i wybór mistrzów.

Organizacja wojskowa. Podstawę wojska zakonnego stanowiła ciężka jazda składająca się z rycerzy krzyżackich, wspierana oddziałami zaciężnymi. Piechota odgrywała podrzędną rolę. Naczelnikiem wojskowym był sam komtur, jego pomocnikiem chorąży, przedstawiciel okolicznego rycerstwa. Szlachta posiadająca ziemie zobowiązana była w przypadku wojny do konnej służby w lekkiej zbroi, natomiast w ciężkiej, jeśli majątek liczył ponad 40 łanów.

Miasta i wsie także wystawiały swoich zbrojnych. Prowadzenie wojny opierało się na ciężkiej jeździe i wznoszeniu drewnianych gródków na zdobytych terenach. Pod wpływem pruskim czy bałtyckim Zakon przejął niektóre elementy wschodniego uzbrojenia: stożkowe hełmy, mniejsze tarcze-pawęże i lekkie włócznie (sulice).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *